Οδηγός Τουρκικής Κουζίνας: Τι να Φάτε στην Τουρκία

Ένα παραδοσιακό τουρκικό πρωινό (kahvaltı) είναι ένα στρωμένο τραπέζι, όχι ένα πιάτο: λευκό τυρί και ώριμο κασέρι, ελιές, ντομάτες και αγγούρια, μέλι με καϊμάκι (bal-kaymak), μαρμελάδες, βραστά αυγά, και ζεστό ψωμί, όλα απολαμβανόμενα αργά με ατελείωτα ποτήρια τσάι. Τα σαββατοκύριακα, οι Τούρκοι καθυστερούν σε αυτό για ώρες.

Αναζητήστε το menemen, μαλακά αυγά χτυπημένα με ντομάτες, πιπεριές και μπαχαρικά, και το simit, το κουλούρι με σουσάμι που πωλείται από καροτσάκια του δρόμου παντού. Ένα χαλαρό πρωινό είναι ένα γνήσιο αποκορύφωμα της τουρκικής γαστρονομικής κουλτούρας, και πολλά μέρη σερβίρουν ένα serpme kahvaltı — ένα στρωμένο τραπέζι με απεριόριστη ποσότητα — τέλειο για μοίρασμα.

Τα ψητά κρέατα της Τουρκίας ξεπερνούν κατά πολύ το γνωστό ντονέρ. Αναζητήστε κεμπάπ Αντάνα και Ούρφα (πικάντικες και ήπιες σουβλίσιες κιμαδόσουβλες αρνιού), şiş (κυβάκια ψητού κρέατος), İskender (φέτες ντονέρ πάνω σε ψωμί με σάλτσα ντομάτας και γιαούρτι) και τα σιγομαγειρεμένα φαγητά του νοτιοανατολικού τομέα. Κάθε περιοχή έχει τη δική της σπεσιαλιτέ που αξίζει να δοκιμάσετε.

Εξίσου σημαντικοί είναι οι μεζέδες — η παρέλαση μικρών κρύων και ζεστών ορεκτικών που ανοίγει ένα κανονικό γεύμα: καπνιστή μελιτζάνα, γεμιστά αμπελόφυλλα, ντιπ γιαουρτιού, κρίταμα, πικάντικο εζμέ και άλλα. Παραγγείλετε μια ποικιλία μεζέδων για μοίρασμα, και μη χάσετε το pide (τουρκική πλατιά πίτα σε σχήμα βάρκας) και το lahmacun, τη λεπτή, τραγανή «τουρκική πίτσα» με πικάντικο κιμά από πάνω.

Το στριτ φουντ της Τουρκίας είναι εξαιρετικό και φθηνό. Στην Κωνσταντινούπολη, δοκιμάστε ένα balık ekmek (σάντουιτς με ψητό ψάρι) δίπλα στο νερό στο Εμινονού, ψητά κάστανα και καλαμπόκι από καροτσάκια, kokoreç για τους τολμηρούς, και midye dolma (γεμιστά μύδια) με μια σταγόνα λεμόνι. Το γκιοζλεμέ — λεπτή γεμιστή πίτα ψημένη στη λαμαρίνα — είναι ένα τέλειο γρήγορο μεσημεριανό.

Στις ακτές του Αιγαίου και της Μεσογείου — Σμύρνη, Μποντρούμ, Κουσάντασι, Αττάλεια — η έμφαση μετατοπίζεται στα φρέσκα θαλασσινά και τα λαδερά λαχανικά. Ένα γεύμα με ψητό ψάρι, μεζέδες και ένα ποτήρι ρακί, το πνεύμα με γλυκάνισο που γίνεται γαλακτερό με νερό, δίπλα στο λιμάνι στο ηλιοβασίλεμα είναι μια κατ' εξοχήν τουρκική παραθαλάσσια εμπειρία.

Αφήστε χώρο για επιδόρπιο. Ο μπακλαβάς — φύλλα κρούστας σε στρώσεις με φιστίκια ή καρύδια και σιρόπι — είναι το αστέρι, καλύτερος από ένα εξειδικευμένο κατάστημα, ειδικά αυτός από το Γκαζιαντέπ. Δοκιμάστε επίσης το künefe (ζεστή τριμμένη κρούστα με λιωμένο τυρί και σιρόπι), το lokum (τουρκικό λουκούμι) και επιδόρπια γάλακτος όπως το sütlaç.

Τα ποτά είναι μια τελετουργία. Το Çay (τσάι) σερβίρεται όλη μέρα σε ποτήρια σε σχήμα τουλίπας και προσφέρεται παντού ως φιλοξενία. Ο τουρκικός καφές, πηχτός και αφιλτράριστος, παρασκευάζεται αργά και απολαμβάνεται με ένα ποτήρι νερό και συχνά ένα κομμάτι λουκούμι — και κατά την παράδοση, το κατακάθι που μένει στο φλιτζάνι μπορεί να διαβαστεί για την τύχη σας. Το να αρνηθείτε ένα ποτήρι τσάι από έναν καταστηματάρχη είναι σχεδόν αδύνατο, και αυτό είναι μέρος της γοητείας.

Η μοναδική καλύτερη συμβουλή: τρώτε εκεί όπου τρώνε οι ντόπιοι. Αποφύγετε εστιατόρια με επίμονους «καπελωτές» και πολύγλωσσα μενού με εικόνες ακριβώς δίπλα στα μεγάλα μνημεία — εμπορεύονται την τοποθεσία, όχι την ποιότητα. Περπατήστε λίγα στενά πιο πίσω, ψάξτε για μέρη γεμάτα με τουρκικές οικογένειες, και θα φάτε καλύτερα με λιγότερα.

Μια lokanta (ένα ανεπίσημο μαγέρικο με ταψιά σπιτικών πιάτων που δείχνετε) είναι ένα μεσημεριανό εξαιρετικής αξίας. Δοκιμάστε την τοπική σπεσιαλιτέ κάθε περιοχής παρά το ίδιο ντονέρ παντού. Και αν θέλετε να αποφύγετε τα ρίσκα, μια γαστρονομική βόλτα με έναν ντόπιο ξεναγό είναι ένας από τους πιο ανταποδοτικούς τρόπους να κατανοήσετε μια τουρκική πόλη — ακολουθώντας τη μύτη σας μέσα από αγορές, φούρνους και μικροσκοπικά στέκια που δεν θα βρίσκατε ποτέ μόνοι.